در اجتماع:

در زمان حضور پیامبر

·        همراهی با پیامبر در اتفاقات مهم و حیاتی ای که  در طول تبلیغ و اعلام اسلام برای ایشان و همراهانشان به وجود آمد.

·        شرکت در جنگ­های مختلف و رسیدگی به اسرا و مجروحان در طول زمان جنگ و بعد سرکشی به مجروحین جنگی و خانواده شهدا.

·        حاضر شدن در مباهله با مسیحیان

·        شرکت در آخرین حج پیامبر(حجة الوداع) و حضور در مراسم غدیر خم.

بعد از وفات پیامبر:

·        تبلیغ و فعالیت در راه عقیده: در ماجرای بعد از وفات پیامبر حضرت زهرا خلافت غیر امام علی را رد کردند و  در این راه از همه امکانات استفاده کردند.

·        رفتن به خانه مهاجرین و انصار: حضرت زهرا شخصا به خانه مسلمانان  -مخصوصا انصار- می­رفتند و از آنها برای مسئله ولایت و امامت امیرالمومنین شهادت میگرفتند و کمک می­خواستند.

·        صحبت کردن با زن­ها و سخنهرانی کردن برای آنها: حضرت هم به روشن کردن فکر زن­ها می­پرداختند و هم از این طریق می­خواستند وسیله تبلیغ برای شوهرانشان بشوند.

·        رفتن به مسجد و خواندن خطبه عمومی: حضرت با اعلام قبلی به مسجد رفتند. مسجد سرریز جمعیت شد و در این شرایط خطبه بلندی خواندند و در آن گذشته و حال مردم را به آنان یادآوری کردند .

 

فعالیتهای علمی:

·        برگزار کردن کلاس درس و تفسیر قرآن: در مدینه کلاسهای زیادی داشتند که در آنها قرآن به زنان مدینه درس می­دادند و برای آنها تفسیر می­کردند، یعنی در میان زناان مسلمان، تنها کسی بودند که به قرآن و تفسیرش تسلط داشتند و بیشتر زنهایی که از قرآن  چیزی یاد می­گرفتند شاگرد ایشان بودند.

·        تربیت شاگردان: حضرت در کلاس­های درسشان شاگرهای زیادی داشتند که بعضی از آنها جزو راویان و محدثین علوم و احادیث هستند. یکی از برجسته ترین شاگردان حضرت، فضه بود که به قدری به قرآن تسلط داشتند که جواب هر سوالی را می­توانست با آیه قرآن بدهد.

·        نوشتن کتاب صحیفه: حضرت کتابی به نام «مصحف» یا «صحیفه» داشتند که منبع و مرجع علمی همه ائمه بوده است. در روایتی آمده که «مصحف فاطمه، کتابی است که در آن تمام حوادث و اخبار غیبی و جریاناتی که پادشاهان تا روز قیامت انجام می­دهند، آمده است.» امام صادق بارها می­فرمودند که این حدیث را در کتاب مادرم دیدم.

·        مناظره­های قرآنی: در جریان ماجرای بعد از پیامبر، حضرت زهرا با کسانی ک فدک را از ایشان گرفته بودند مناظره کرد و مبنای این مناظره ها تماما آیات قرآن بود.

 

 از هنرها:

·        خوشنویسی: خوش خط بودن در خانواده پیامبر عمومی بوده و معروف است که می­گویند خط کوفی ابداع حضرت امیر است. طبیعتا حضرت زهرا هم خط زیبایی داشتند و فرزندانشان را هم به این مسئله تشویق می­کردند و بین امام حسن و امام حسین مسابقه خط می­گذاشتند.

·        ریسندگی: حضرت علی با پشم گوسفندی که با دستهای حضرت زهرا رشته شده بود، از بازار جو می­خریدند و حضرت با آرد کردن جو ها در خانه نان می­پختند. با این کار به اقتصاد خانه کمک می­شد.

·        فصاحت و بلاغت: حضرت مشهور بودند به اینکه زیبا و رسا صحبت و سخنرانی می­کنند. این سخنرانی­ها و خطبه­ها به قدری فصیح و زیبا هستند که در بعضی کشورهای عربی، برای خوش سلیقه­شدن بچه­هایشان، از آنها می­خواهند که این خطبه­ها ر احفظ کنند، درست مثل اینجا که به بچه­ها سعدی  حافظ خواندن توصیه می­شود.

 

همراهان:

اسماء بنت عمیس

صمیمی ترین دوست حضرت زهرا بود؛ همسر جعفربن ابیطالب(جعفر طیار) که بعد از شهادت جعفر طیار به همسری ابوبکر در آمد. بعد از شهادت حضرت زهرا، به توصیه ایشان همسر امام علی شد. فرزندانش محمد  عون بودند که محمد(محمدبن ابی­بکر) در مصر به دست معاویه و عون در کربلا شهید شد. می­گویند فوق العاده باهوش بود. پیامبر در موردش گفته­اند که «اسماء از اهل بهش است».

ام سلمه

بعد از وفات حضرت خدیجه یکی از بهترین همسران پیامبر  بود. بعد از وفات مادر ، سرپرست و نگهدار حضرت زهرا شد. اسمش «هند» بود و جزو کسانی بود که به حبشه هجرت کرد. شوهرش «ابوسلمه» در جنگ احد مجروح و شهید شد قبل از جنگ احزاب همسر پیامبر شد.

بعد از شهادت حضرت زهرا سرپرستی امام حسی را به عهده داشت. زمان امام حسن با نوشتن نامه به معاویه از سیاستهای او و لعن امیرالمومنین انتقاد کرد. امام حسین قبل از سفر به کربلا ، سلاح پیامبر و بقیۀ امانتهای امامت را به او سپرد و او هم بعداً آنها را به امام سجاد تحویل داد.

فضه

خدمتکار خانه حضرت زهرا اهل هند بود. او اولین کسی بود که به دفاع از حضرت زهرا با خلیفه بحث کرد. به وصیت حضرت در تشییعش شرکت کرد. امام علی او را «منا اهل البیت» (از ما) خواند. فضه همراه حضرت زینب در کربلا حاضر بود. او حافظ تمام قرآن بود.

ام یمین

از بچه­های حضرت زهرا پرستاری می­کرد و به قدری مورد اعتماد بود که جزو معدود کسانی بود که در تشییع حضرت زهر حاضر بود. در ماجرای بعد پیامبر حاضر بود. در ماجرای بعد از پیامبر حاضر شد جلوی خلیفه و به نفع مالکیت فدک شهادت بدهد. پیامبر به او علاقه داشت و او را مادر خود می­خواند و به دیدنش می­رفت. او بعد از شهادت حضرت زهرا به مکه رفت.

 

جغرافیای زندگی

مکه: 8سال اول عمر حضرت در مکه گذشت. حضرت 2ساله بود که مسلمانان به شعب ابیطالب تبعید شدند.

3سال از عمر حضرت در تبعید گذشت. حضرت در مکه شاهد آزار پدر به دست مشرکان و فوت مادر بود. شاید برای همین بود که حضرت چندان علاقه­ای به مکه نداشتند و فقط یک بار دیگر، در حجة الوداع به مکه آمدند. خانۀ خدیجه که محل تولد حضرت زهرا ست، الان در مکه مشخص است.

هجرت: در سال 13 بعثت پیامبر به مدینه مهاجرت کردند. پیامبر خودشان به تنهایی به مدینه رفتند. بردن حضرت زهرا و بقیه خانواده پیامبر به عهده امام علی بود. پیامبر بیرون مدینه ، در قبا منتظر شدند تا امام علی و حضرت زهرا به ایشان ملحق شوند و بعد وارد شهر شدند.

مدینه: 10سال از عمر حضرت در مدینه گذشت. سال اول در خانه پدر و بقیه در خانه همسر. خانه حضرت زهرا در مدینه، چسبیده به خانه پیامبر بود. الان و در مسجد النبی بقایای این خانه درون ضریح و مشخص است. در سالهای ابتدای اسلام، اکثر خانه ها دری به مسجد داشتند، بعد وحی نازل شد که درهای منازل به مسجد النبی بسته شود مگر در خانۀ حضرت زهرا.

احد: در سال 3هجرت، حضرت زهرا پس از اطلاع از شکست مسلمانان و جراحات شدید پیامبر، همراه با گروهی از زن­ها به صحنۀ جنگ رفتند تا به سپاه اسلام مهمات  و امکانات درمانی برسانند. پس از آن هم حضرت برای زیارت قبر حمزه مرتب به احد می­رفتند.

فدک: فدک اسم دهکدۀ آباد و حاصلخیزی بود که در نزدیکی منطقه خیبر قرار داشت. فاصلۀ آن تا مدینه 140کیلومتر است. در اصل مال یهودی ها بود. بعد از فتح خیبر ، پیامبر برای خاتمه دادن به قدرت یهودی ها ی این منطقه، نماینده­ای به سوی آنها فرستاد. پیامبر می­خواستند یهودی­های این منطقه تکلیفشان را روشن کنند، یا آدم باشند و دست از توطئه علیه اسلام بردارند، یا جنگ تعیین کننده باشد. رئیس آنها، صلح را بر جنگ ترجیح داد. هرچیزی که با جنگ از دشمن گرفته بشود، مال همۀ مسلمانان است، ولی مالی که با صلح به دست می­آید، متعلق به رهبر حکومت اسلامی است و این یعنی فدک مال پیامبر شد. پیامبر تا قبل از مسئلۀ فدک، زمینهایی را که فتح می­شد  بین همه مهاجرین و انصار تقسیم کرده­بود و به هرکدامشان زمین­های زیادی رسیده بود ولی تا به حال به امام علی و بنی­هاشم چیزی نداده­بودند. تا قبل از نزول دستور خداوند هم فدک مال خود پیامبر بود، ولی آیه نازل شد که «و آت ذی القربی حقه». پیامبر فدک را به حضرت زهرا بخشید. حضرت زهرا کارگرهایی را برای ادارۀ فدک گذاشته­بودند. بعد از فوت پیامبر، خلیفۀ کارگزاران حضرت زهرا را از فدک بیرون کرد و فدک را به نفع حکومت غصب کرد. فدک در زمان خلافت عمربن عبدالعزیز به نوادگان امام حسن برگردانده شد.

 


نویسنده : ; ساعت ٢:۳٢ ‎ب.ظ روز شنبه ۱۳۸٧/۳/۱۸
تگ ها :