فردوسی

فردوسی از دهقانان(ملاکان) بزرگ بود و طی سرودن شاهنامه تمام ثروت خود را ازدست

داد. چون مجبور بود به دنبال نسخ خطی که درباره تاریخ ایران نوشته شده و پراکنده بود

سفر کند وقتی از هر سفر باز میگشت مقداری از زمینهایش را کشاورزان غصب کرده

بودند.

مردم در آن زمان بسیار از اشعارش استقبال میکردند و برایشان حکم یک سریال جذاب

در زمان ما را داشت.  هر روز برای اینکه قسمت جدید اشعار تازه سروده شده او را بگیرند

به خانه اش می رفتند و با اینکه میدیدند او هیچ چیز برای خوردن ندارد فقط اشعار را از او

میگرفتند و بی توجه می رفتند. این اشعار را فردوسی برای آن زمان سروده است:

بزرگان و با دانش آزادگان                                 نبشتند یکسر همه رایگان

نشسته نظاره من از دورشان                          تو گفتی بدم پیش مزدورشان

جز احسنت از ایشان نبد بهره ام                      بکفت اندر احسنتشان بهره ام

الا ای بر آورده چرخ بلند                                  چه داری به پیری مرا مستمند    

چو بودم جوان بر سرم داشتی                           به پیری مرا خوار بگذاشتی

به جای عنانم عصا داد سال                            پراکنده شد مال و برگشت حال 

همه کارها شد اندر نشیب                              مگر دست گیرد به چیزی حبیب

بدین تیرگی روز و هول خراج                             زمین گشت از برف چون کوه عاج

نمانده نمکسود و هیزم نه جو                          نه چیزی پدید است تا جو درو

                                         زینب بهمن

/ 1 نظر / 14 بازدید
نیره

من فکر می کنم به خاطر همین مساله یعنی وابسته نبودن به دربار و زنده کردن هویت ایرانی فردوسی بزرگترین شاعر ایرانیه